National gallery
Eπτανησιακή Σχολή

Μετά την κατάκτηση της Κρήτης από τους Τούρκους (1669), η στρατηγική και εμπορική σημασία των Ιονίων νήσων, που βρίσκονταν πάντα υπό την κατοχή των Ενετών, αυξάνεται. Τα δυτικά τεχνοτροπικά στοιχεία ενισχύονται και επικρατούν. Στα Επτάνησα συντελείται η βαθμιαία μετάβαση από
το ανατολικό βυζαντινό ιδίωμα στο δυτικό κοσμικό ύφος, που επιβάλλεται ακόμη και στη θρησκευτική ζωγραφική. Οι αλλαγές συνδέονται με την τεχνική της ελαιογραφίας σε καμβά, που αντικαθιστά τη βυζαντινή τεχνική της αυγοτέμπερας σε σανίδι. Ο Παναγιώτης Δοξαράς, ο οποίος έγραψε
και θεωρητικά κείμενα, αποτέλεσε τη γέφυρα ανάμεσα στη μεταβυζαντινή και τη δυτική παράδοση.

H τάξη των ευγενών, κυρίως όμως η ανάπτυξη της αστικής τάξης, εξηγεί και την άνθηση του κοσμικού είδους της προσωπογραφίας στα Επτάνησα,
από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Η αστική προσωπογραφία έχει εμβληματικό χαρακτήρα. Τα στοιχεία που τη συνοδεύουν τονίζουν το
επάγγελμα, και τη θέση του ατόμου μέσα στην κοινωνία. Συχνά, όμως, αποτελούν και διεισδυτικά ψυχογραφήματα. Στο είδος αυτό διακρίθηκαν την πρώτη περίοδο δύο ιερωμένοι, ο Νικόλαος Κουτούζης και ο μαθητής του Νικόλαος Καντούνης.

Η ώριμη Επτανησιακή Σχολή απηχεί τις κοινωνικές εξελίξεις και τις αλλαγές που συντελέστηκαν στο χώρο των εικαστικών τεχνών. Τα πορτρέτα
χάνουν τον εμβληματικό τους χαρακτήρα. Την άκαμπτη πόζα διαδέχεται μια πιο άνετη στάση των μοντέλων, που δημιουργούν ένα διάλογο με το
θεατή (Καλλιβωκάς, Ιατράς, Άβλιχος).

Στην επτανησιακή τέχνη συναντούμε και άλλα είδη, όπως ηθογραφικές σκηνές, τοπία και νεκρές φύσεις.