Μοντερνισμός και Παράδοση. Η Γαλλική μαθητεία

Ως το τέλος της πρώτης εικοσαετίας του 20ού αιώνα το Παρίσι έχει πλέον κερδίσει τους έλληνες καλλιτέχνες. Ταυτόχρονα, οι πλαστικές ιδέες του
Ροντέν συνυπάρχουν με αυτές των νεότερων Αριστίντ Μαγιόλ (1861-1944), Αντουάν Μπουρντέλ (1861-1929) και Σαρλ Ντεσπιώ (1874-1946), που
ασκούν τη δική τους γοητεία στους έλληνες γλύπτες, συντηρώντας και το ενδιαφέρον τους για τον ανθρωποκεντρισμό. Ο ελληνολάτρης Αντουάν Μπουρντέλ ιδιαίτερα ήταν εκείνος που έφερε ξανά στο προσκήνιο τις αρετές της ελληνικής γλυπτικής της αρχαϊκής περιόδου και του αυστηρού
ρυθμού, οδηγώντας τους έλληνες μαθητές του, με πρώτο τον Θανάση Απάρτη, πίσω στις ρίζες της τέχνης τους. Οι εύσαρκες γυναικείες μορφές του Μαγιόλ, με τις απαλές καμπύλες, τους απλοποιημένους όγκους και τα σαφή περιγράμματα, έπαιξαν επίσης καθοριστικό ρόλο σε εκείνους που υιοθέτησαν, αποκλειστικά ή επιλεκτικά, το ύφος του.