Ανθρωποκεντρισμός. Προς την απλοποίηση και την αφαίρεση

Ως τα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’40 η ανθρώπινη μορφή και η παραστατική απεικόνιση μονοπωλούν σχεδόν το ενδιαφέρον των ελλήνων γλυπτών. Τα ερεθίσματα όμως που δέχονται στο Παρίσι είναι πολλά και ποικίλα. Έτσι, ενώ ορισμένοι παραμένουν πιστοί στο ακαδημαϊκό ύφος,
ιδιαίτερα στις παραγγελίες, άλλοι στρέφονται σταδιακά σε πιο απλοποιημένες και αφαιρετικές φόρμες, που οδηγούν σε μια σχηματική, υπαινικτική, αποσπασματική ή εξπρεσιονιστική απόδοση, προβάλλοντας έτσι τον ανθρωποκεντρισμό με νέο ύφος.