Από τον 19ο στον 20ο αιώνα. Η στροφή στο Παρίσι


Αν και η ελληνική γλυπτική του 19ου αιώνα χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία του κλασικισμού, η ανάγκη ανανέωσης της πλαστικής γλώσσας και
των θεμάτων, που άρχισε να εκδηλώνεται από το 1870, οδήγησε σε μια μακρά μεταβατική περίοδο, που χαρακτηρίζεται από τη συνύπαρξη της κλασικιστικής παράδοσης με ρεαλιστικές κατευθύνσεις και τη σταδιακή στροφή των καλλιτεχνών στο Παρίσι. Ο Λάζαρος Σώχος, που φιλοτέχνησε τον έφιππο ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ήταν ο πρώτος γλύπτης που, το 1885, προτίμησε να μετεκπαιδευθεί στη γαλλική πρωτεύουσα.

Την ίδια περίοδο η ευρωπαϊκή γλυπτική είχε ήδη αρχίσει να ταράζεται από τη δυναμική παρουσία του Ογκίστ Ροντέν (1840-1917). Το έργο του
συνδυάζει τον ομολογημένο βαθύ θαυμασμό του για τον Φειδία και τον Μιχαήλ Άγγελο με την προσήλωση στον άνθρωπο. Τα θέματά του,
βυθισμένα στο πνεύμα του Ρομαντισμού, πηγάζουν από τη νέα σχέση του καλλιτέχνη με τη φύση και την παρατήρησή της και με την κατανόηση της φόρμας σε βάθος. Η γλυπτική του λοιπόν δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορους και τους έλληνες γλύπτες. Ακόμη και καλλιτέχνες με κλασικιστική παιδεία, σπουδασμένοι στο Μόναχο, όπως ο Θωμάς Θωμόπουλος, που χαρακτηρίστηκε «εισηγητής της Ροντενείου Σχολής εν Ελλάδι», άρχισαν να στρέφονται στα διδάγματα του γάλλου γλύπτη, προσαρμόζοντάς τα στο έργο τους στο βαθμό που ο καθένας τα ερμήνευε και τα κατανοούσε. Ο
Κώστας Δημητριάδης αναδείχθηκε στον κατεξοχήν φορέα του ύφους του Ροντέν, αντλώντας άμεσα ή έμμεσα από το έργο του και καταλήγοντας, μέσω της ανθρώπινης μορφής, στην αλληγορία.