Επτανησιακή γλυπτική

Η επανεμφάνιση της γλυπτικής με αυτόνομη μορφή και η αποδέσμευσή της από τον δευτερεύοντα διακοσμητικό της ρόλο πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα στα Επτάνησα, με τον κερκυραίο γλύπτη Παύλο Προσαλέντη τον πρεσβύτερο. Ο Προσαλέντης υπήρξε ο πρώτος ακαδημαϊκός νεοέλληνας γλύπτης και ο ιδρυτής, το 1811, της πρώτης Καλλιτεχνικής Σχολής στον ελληνικό χώρο. Το έργο του αντανακλά τα κλασικιστικά διδάγματα της Ακαδημίας του Αγίου Λουκά στη Ρώμη και του μεγάλου κλασικιστή γλύπτη Αντόνιο Κανόβα (1757-1822). Η θεματογραφία του, που περιλαμβάνει κυρίως ανδριάντες και προτομές, μαζί με ορισμένες συνθέσεις εμπνευσμένες από τη μυθολογία, ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της αγγλοκρατούμενης κερκυραϊκής κοινωνίας.

Η προτομή του Πλάτωνα (1815), το πρώτο χρονολογημένο γλυπτό της σύγχρονης Ελλάδας, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα της τεχνοτροπίας του. Μαζί με το φίλο και συνεργάτη του Δημήτριο Τριβώλη-Πιέρη (1785-1808) και το μαθητή του Ιωάννη-Βαπτιστή Καλοσγούρο (1794-1878) αποτελούν τους τρεις εκπροσώπους της Επτανησιακής Σχολής στη γλυπτική, που όμως παρέμεινε ανεξάρτητη από τον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο και δεν είχε
συνέχεια ως την εμφάνιση του Κεφαλλονίτη Γεωργίου Μπονάνου (1863-1940).