Αφαίρεση

Η τάση προς την απλοποίηση και την αφαίρεση που εκδηλώθηκε στην ανθρωποκεντρική γλυπτική ήταν αναπόφευκτο να οδηγήσει στην απόρριψη
της παραστατικής απεικόνισης και στην ολοκληρωτική αφαίρεση, που βασίστηκε είτε σε γεωμετρικά σχήματα είτε σε οργανικές φόρμες. Ήδη πριν, αλλά και μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι έλληνες γλύπτες, που εξακολουθούν να πηγαίνουν στο Παρίσι για μετεκπαίδευση, έρχονται σε επαφή όχι μόνο με τη μεταροντενική γαλλική σχολή αλλά και με τα νεώτερα ρεύματα, με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί στο ελληνικό καλλιτεχνικό προσκήνιο
μια πολυμορφία τάσεων, που συχνά καλλιεργείται παράλληλα από τους καλλιτέχνες.

Αρκετοί, εξάλλου, ήταν οι γλύπτες που, ενώ ξεκίνησαν από την αναπαράσταση, στην πορεία εκφράστηκαν με αφαιρετικά σχήματα,
εγκαταλείποντας ταυτόχρονα τη χρήση των παραδοσιακών υλικών για να στραφούν στο σίδερο, το ατσάλι και το μέταλλο. Ο Κυβισμός και ο Κονστρουκτιβισμός, με τη δυναμική επέκταση στο χώρο και την εισαγωγή του κενού ως καθοριστικού στοιχείου στη γλυπτική σύνθεση, και οι
καθαρές φόρμες των οργανικών μορφών αποτέλεσαν τις πιο προσφιλείς πηγές έμπνευσης, χωρίς να λείπουν και τα ντανταϊστικά ή σουρεαλιστικά πρότυπα.
Στην πορεία οι συνθέσεις εμπλουτίστηκαν με νέα υλικά, όπως το νίκελ, το γυαλί, το πλεξιγκλάς, ενώ η συνεχής αναζήτηση νέων τρόπων έκφρασης οδήγησε στην εκμετάλλευση των δυνατοτήτων του νερού, του ήχου και της κίνησης, που προκαλείται άλλοτε με τεχνητά και άλλοτε με φυσικά μέσα, αλλά και των δυνατοτήτων που προσφέρει η επιστήμη και η τεχνολογία.