Βαβούρης Ευριπίδης

Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητή τον Θωμά Θωμόπουλο (1930-1934).

Το 1937 ξεκίνησε την εκθεσιακή του δραστηριότητα, συμμετέχοντας στην έκθεση της ομάδας «Ελεύθεροι Καλλιτέχναι», όπου παρουσίασε και έργα με θέμα τα ζώα. Έλαβε, επίσης, μέρος σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ των οποίων Πανελλήνιες (1938, 1939, 1940, 1948, 1952, 1960, 1963, 1969, 1975), εκθέσεις της ομάδας «Ελεύθεροι Καλλιτέχναι» (1937, 1939, 1940), Διεθνείς Εκθέσεις Σύγχρονων Μεταλλίων της F.I.D.E.M, Αθήνα 1966, Παρίσι 1967, Πράγα – Μπρατισλάβα 1969, Έκθεση Μεταλλίων και Πλακέτας της Premio Uno a Erre στο Arezzo – Montecatini Terme – Torino το 1968 και Υπαίθριες Εκθέσεις Γλυπτικής στη Φιλοθέη το 1966 και το 1978. Το 1949 παρουσίασε την πρώτη ατομική του έκθεση στο Ζάππειο.

Υπήρξε μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, του Συλλόγου Ελλήνων Γλυπτών και της ομάδας «Ελεύθεροι Καλλιτέχναι». Έργα του βρίσκονται σε δημόσιους χώρους στην Αθήνα, το Άργος και την Ύδρα, στον Δήμο Αθηναίων, τον Δήμο Πειραιώς και το Υπουργείο Παιδείας, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές.

Χρησιμοποιώντας μάρμαρο, χαλκό και τερακότα, ο Ευριπίδης Βαβούρης επικεντρώθηκε στη ρεαλιστική απόδοση της ανθρώπινης μορφής. Επίσης, είναι ο πρώτος που ασχολήθηκε συστηματικά και με μορφές ζώων, τα οποία απέδιδε σε χαρακτηριστικές στάσεις, αποτυπώνοντας οικεία, καθημερινά στιγμιότυπα. Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, μάλιστα, ήταν ο πρώτος που τον χαρακτήρισε «Ζωοπλάστη» (Animalier).

“Το Γαϊδουράκι”, που ανήκει στη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης και είχε παρουσιάσει το 1937, σε γύψο, στην έκθεση της ομάδας «Ελεύθεροι Καλλιτέχναι», είναι από τα πρώτα, έργα του στο πεδίο της ζωοοπλαστικής και αποδίδεται με ρεαλιστικό ύφος σε μια στιγμή ηρεμίας.